Младите луѓе од нашата земја не заминуваат затоа што ја изгубиле љубовта кон татковината. Заминуваат затоа што љубовта не ги плаќа сметките, затоа што достоинствениот животен стандард и фер можностите за работа се сè уште недостижни. Над 79% од младите велат дека бараат подобар животен стандард, а 77% подобри можности за вработување. Тоа е нивната потрага по достоинство – потрага што ги води надвор од домот.
Но реалноста во туѓина не е розова. Јазичните бариери, непознавањето на средината, носталгијата и осаменоста се секојдневие. Над 68% од иселениците чувствуваат емоционален стрес, а речиси половина ја носат болката на носталгијата. Туѓината може да понуди плата, но домот нуди припадност.
Што би ги вратило дома? Одговорите се јасни: подобро платени работни места, крај на партиските влијанија, подобро здравство, фер услови за работа и поддршка за претприемачите. Враќањето не е само желба – тоа е прашање на услови.
Патот кон враќањето дома е патот на вистинските реформи: зголемување на платите, деполитизација, модерни болници, фондови за стартапи, поддршка за младите кадри, антикорупциски мерки и фер работни услови. Само така ќе изградиме општество каде достоинството е секојдневие, а иднината е овде – дома.
Да создадеме земја во која младите ќе сакаат да останат, да живеат и да градат. Затоа што домот не е само место – домот е припадност, сигурност и иднина.
